Opracowane przy współpracy z jednostkami badawczo rozwojowymi i chronione trzema zgłoszeniami patentowymi wskaźniki COOLID działają na zasadzie umożliwienia połączenia reagentów powyżej temperatury krytycznej – temperatury wskazania. Reagenty te są absolutnie nieszkodliwe dla zdrowia (dopuszczone do stosowania w przemyśle spożywczym) dlatego kontakt z czujnikiem – nawet uszkodzonym – nie stanowi żadnego zagrożenia. Istotą działania jest fakt, że do reakcji – dającej barwny produkt – dochodzić może tylko w roztworze wodnym. Oba reagenty są umieszczone w postaci rozpuszczonej wody w dwóch położonych obok siebie złożach, w których roztwory te są immobilizowane, co uniemożliwia ich połączenie się i powstanie barwy. Po zamrożeniu dochodzi do zniszczenia struktury immobilizującej roztwory (powinno to nastąpić w czasie od jednej do dwóch godzin mrożenia), które jednak pozostają w stanie stałym, co nadal uniemożliwia wskazanie. Oznacza to, że aktywacja (przejście w stan zdolności do wskazania) indykatora COOLID wskaźników zachodzi samoistnie, co jest jedną z ich największych zalet. Po przekroczeniu temperatury krytycznej (np. rozmrożeniu) i ekspozycji w danej teperaturze przez odpowiedni czas, roztwory nie są już immobilizowane i może dojść do ich połączenia i zajścia reakcji wywołującej barwę (patrz animacja). Oba złoża (w postaci plam, pasków, itp.) umieszczone są na podłożu umożliwiającym ich przymocowanie do opakowania, oraz osłonięte osłoną z tworzywa sztucznego z przeźroczystym okienkiem umożliwiającym odczyt (patrz rysunek).

Fazy życia indykatora COOLID

1. NIEAKTYWNY INDYKATOR - Po wyprodukowaniu COOLID immobilizowane roztwory mają postać żelu (postać stała) a indykator jest nieaktywny.
2. AKTYWACJA – W trakcie aplikacji (lub odpowiednio przed) indykator zostaje zamrożony a struktura żelu ulega destrukcji pod wpływem rozszerzającej się wody.
3. AKTYWNY INDYKATOR – Uwolniona woda pozostaje w postaci stałej (kryształki lodu) a COOLID monitoruje temperature produktu.
4. WSKAZANIE – Po rozmrożeniu (w zadanej temperaturze) lód topnieje, woda rozpływa się powodując połączenie substancji aktywującej i substancji wskaźnikowej, co w efekcie wywołuje powstanie barwy.

Budowa indykatora

Rysunek 1 a) i b) przedstawia schemat najprostszego układu, w którym element czasu zwłoki – opóźnienia wskazania – jest regulowany poprzez element izolacyjny – lub jego brak – w elemencie podłoża. Natomiast rysunek 1 c) przedstawia model indykatora ze skialą czasową Rozmiary przedstawionych indykatorów (pojedynczy czujnik) wynoszą: długość 30 mm, szerokość 20 mm, grubość – do 2 mm (w miejscu okna, w pozostałych miejscach grubość ok. 0,5 mm). Rozmiary okienka - 12×7mm - bez skali czasowej, 25×3mm . Element podłoża umozliwia aplikację wskaźników na skale masową (jest samoprzylepny).




Rysunek 1. Poglądowy widok ogólny wskaźnika: a ) model z czasem zwłoki - z góry, w trzech stadiach; od lewej: przed wskazaniem, bezpośrednio (ze stałym czasem zwłoki po przekroczeniu temperatury krytycznej); po dłuższym przekroczeniu temperatury krytycznej. b) widok w przekroju. Powierzchnia samoprzylepna znajduje się od góry – w miejscu wskazania odległości dzielącej oba złoża immobilizowanych reagentów d, od której także zależy czas zwłoki. Złoża reagentów znajdują się w wybrzuszeniach w elemencie osłaniającym widocznym u dołu. c) model ze skalą czasową - z góry, w trzech stadiach od lewej: przed wskazaniem, bezpośrednio po wskazaniu, po dłuższym przekroczeniu temperatury krytycznej Schemat i szczegóły techniczne rozwiązania są jedynie parametrami poglądowymi.